User:देवेन्द्र मिश्रा

विधिप्रयुक्तां परिगृह्य सत्क्रियां परिश्रमं नाम विनीय च क्षणम् । उमां स पश्यन्नृजुनैत्र चक्षुषा प्रचक्रमे वक्तुमनुज्झिः क्रमः ॥२०॥ अपि क्रियार्थं सुलभं समित्कुशं जलान्यपि स्नानविधिक्षमा ण ते। अपि स्वशक्त्या तपसि प्रर्वतसे शरीरमाद्यं खलु धर्मसाधनम् ॥२१॥ किमित्यपास्याभरणानि यौवने, धृतं त्वया वार्धकशोभि वल्कलम् । बद प्रदोषे स्फुटचन्द्रतारका, विभावरी यद्यरुणाय कल्पते ॥२२॥ वपुर्विरूपाक्षमलक्ष्यजन्मता, दिगम्बरत्वेन निवेदितं बसु । वरेषु यद् बालमृगाक्षि मृग्यते, तदस्ति किं व्यस्तमपि । त्रलोचने ॥२३॥ द्वयं गतं सम्प्रति शोचनीयतां, समागमप्रार्थनया कपालिनः । कला च सा कान्तिमती कलावतस्त्वमस्य लोकस्य च नेत्रकौमुदी ॥२४॥ उवाच चैनं परमार्थतो हरं न वेत्सि नूनं यत एवमात्थ माम्। अलोकसामान्यमचिन्त्यहेतुकं द्विषन्ति मन्दाश्चरितं महात्मनाम् ॥ २५॥ निवार्यतामालि किमप्ययं वटुः पुनर्विवक्षुः भ्फुरितोत्तराधरः । न पा पुपा कर तनु तैलनि विललाप स श्रभितप्तमयोऽपि अनियं यदि जीवि विषमप्यमृतं क कुसुमान्यपि ग भविष्यति हन्त प्रश्वा मम भाग्यनि पावेन तरुर्न पाति हिंसी सचिवः सखी। विमुखेन मृत्युना एकातपत्र अल्पस्य खुमेव स हि तस्य न केवलं यो महतोऽपभाषते शृणोति तस्मादपि यः स पापभाक ॥ २६॥ जननी जरातु जनस्तमदयन्न विलपन्तमम ग'मध्याम्यथवेति वादिनी चचाल बाला स्तभिन्नवल्कला। स्वरूपमास्थाय च तां कृर्तास्मतः समाललम्बे वृषर। जके नः ॥२७॥ तं वीक्ष्य वेपथुमती सरसाङ्गयष्टिनिक्षेपणाय पदमुद्ध मुद्वहन्ती । मार्गा चलव्यतिकराकुलितेव सिन्धुः शैलाधिराजतनया न ययौ न तस्थौ ॥२८॥